06

Opgroeien in het biohacking tijdperk

Gavin Vaughan

2019, Hartlepool, United Kingdom

Toekomstige generaties groeien op in een wereld die wordt overspoeld met gemanipuleerde beelden, virtual reality en fake news. Hoe kunnen zij ‘het echte’ in hun omgeving herkennen en, nog moeilijker, hoe kunnen ze omgaan met de meer abstracte en veranderende elementen van hun identiteit? Tegelijkertijd is het te verwachten dat de grenzen van ‘biohacking’ zullen verschuiven, onder andere naar het verkennen van de eigen identiteit door middel van lichaamsverandering met genetische of hormonale doe-het-zelf behandelingen. Hoe gaan deze veranderingen en experimenten zich ontwikkelen op digitale platforms waar onze online persoonlijkheden zich bevinden?

In veel culturen zijn (of waren) lichaamsmodificaties, zoals besnijdenis, vullingen in het gebit of het uitrekken van ­lippen, geaccepteerd als initiatierituelen. Blijkbaar kunnen mensen bizarre en soms pijnlijke aanpassingen van het lichaam rechtvaardigen. De vraag is dus waar de biotechnologie toe zal leiden? De tijden zijn voorbij waarin een vriend een gaatje in je oor prikt met een ijsklontje en een naald, of een tattoo zet met inkt en speld. In de context van ­nieuwe ontwikkelingen zoals CRISPR-Cas9, een algemeen beschikbare methode om genen te veranderen, verbeeldt kunstenaar Gavin Vaughan een niet-zo-verre toekomst waar iedereen zijn eigen DNA kan manipuleren.

Online video:

Gavin Vaughan is een Britse ontwerper die door intensief onderzoek ontwerpt voor debat en activisme. In zijn werk richt hij zich op het doorbreken van grenzen binnen maatschappelijke normen. Hij bevraagt in hoeverre de mens ­zeggenschap heeft over zijn of haar eigen lichaam, nieuwe technologieën en wetenschap. Vaughan heeft een passie voor underground samenlevingen, rule beakers en bondgenoten. Zijn werken geven geen antwoord, maar meer vragen.

Het kunstwerk door de ogen van:

Dr. Joyce Lebbink

universitair hoofddocent Moleculaire Genetica

Dit project daagt uit om na te denken over identiteit in het kader van nieuwe ontwikkelingen binnen de biomedische wetenschap. In ons eigen werk in het Erasmus MC wordt genbewerking, zoals de CRISPR-Cas9 ­methode, al regelmatig toegepast om reagentia te maken en modelsystemen te creëren. Zo ­kunnen we als onderzoekers de mechanismen van DNA herstel, het voorkomen van kanker en veroudering bestuderen. Op deze manier heeft genbewerking al bijgedragen aan ons fundamentele begrip van deze belangrijke processen. Veilig en verantwoordelijk biohacken is echter nog ver weg – ­misschien wel onmogelijk – maar dit werk roept interessante ethische kwesties op: In hoeverre moeten we bereid zijn om onze (biochemische) identiteit te veranderen? En wat betekent dat voor ons (on)echte zelf?

Bekijk de plattegrond van Science Gallery Rotterdam tentoonstelling (UN)REAL

Plattegrond

Dimensies toevoegen aan de werkelijkheid

Een essay van William Myers

Lees essay